ur. 1824 w Lionie, zm. 1898 w Paryżu. Malarz francuski. Uczył się pod kierunkiem H. Scheffera, Th. Couture’a, E. Delacroix i Th. Chasseriau. Poświęcił się monumentalne­mu malarstwu ściennemu o tematyce mito­logicznej, religijnej i alegorycznej. Tworzył przejrzyste, czytelne kompozycje o przytłu­mionej, lecz harmonijnej kolorystyce:

• Sen ok. 1864,
• Magdalena 1869,
• Młode kobiety na brzegu morza 1879,
• Ubogi rybak 1881

ur. 1863 w Loyten, zm. 1944 w Ekely pod Oslo, Malarz i grafik norweski. Studiował w Oslo u H. Heyerdahla i Ch. Krogha (1882–84) i w Paryżu u L. Bonnata (1889-92). W Berlinie (1892-95) związany był ze środo­wiskiem awangardy literackiej (A. Strin-dberg, S. Przybyszewski, J. Meier-Graefe). W Paryżu (1895-97) pozostawał w kręgu S. Mallarmego i Szkoły z Pont-Aven. Tworzył symboliczno – ekspresyjne kompozycje figu­ralne dając wyraz erotycznym obsesjom:

• Na drugi dzień 1886,
• Zazdrość 1893,
• Kobieta-Sfinks 1899

uczuciu osamotnienia i lęku przed śmiercią:

• Krzyk 1893
• Strach 1894,
• Fryz życia – 3 wersje: 1889-97, 1903-04, 1906

Malował portrety. Płynną secesyjną linią tworzył silny kontur swoich postaci. Wykorzystywał kolor jako element symbolistyczny. Po 1910 rozjaśnił paletę, wprowa­dzając kolorystykę niemal bliską fowistycz­nej. Sztuka Muncha wywarła istotny wpływ na sztukę europejską pocz. XX w., stając się jednym ze źródeł ekspresjonizmu.

MEHOFFER JÓZEF
ur. 1869 w Ropczycach (Małopolska), zm. 1946 w Krakowie. Jeden z czołowych mala­rzy Młodej Polski. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (1887-89) pod kierun­kiem J. Matejki. Kontynuował studia w Wiedniu (1889-90) i w Paryżu (1891-96). Od 1900 wykładał w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Był jednym z założycieli towarzystwa „Sztuka” (1897) i członkiem Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana. W latach 1896-1934 wykonał cykl 13 witraży do katedry Św. Mikołaja we Fryburgu, jedno z reprezentatywnych dzieł secesji. Zdobił polichromiami kościoły w Polsce (m.in. ka­tedrę na Wawelu, 1902-25). Malował kom­pozycje o charakterze symbolistycznym (Dziwny ogród 1902-03), wnętrza (Majowe słońce 1910), pejzaże a przede wszystkim portrety łączące cechy realistyczne z dekora­cyjnością. Soczystość barw łączy się w jego kompozycjach z zamiłowaniem do dekora­cyjnego linearyzmu, złoceń i ornamentów. Mehoffer wykonywał także dekoracje tea­tralne, projekty wnętrz i mebli, 2ajmował się grafiką użytkową.

ur. 1872 w Brighton, zm. 1898 w Mentonie. Angielski rysownik i ilustrator. Był samou­kiem, którego rysunki cieszyły się sporą po­pularnością. Za radą E. Burne-Jonesa i Puvis de Chavannes’a wstąpił do Westminster School of Art, gdzie studiował krótko. Od 1894 był kierownikiem artystycznym ,,The Yellow Book”. Najważniejszymi jego pra­cami są cykle ilustracji do Morte d’Arthur T. Mallory’ego (1892), Salome O. Wilde’a (1893), Tales of Mister and Wonder E.A. Poego (1895), dzieł Flauberta, Balzaka, Prevosta i Arystofanesa. Wykonywał także pla­katy. Twórczość jego ulegała kolejno wpływom prerafaelitów, grafiki japońskiej i XVIII-wiecznej szkoły francuskiej, zapowiadając nową koncepcję rzeczywistości. Styl jego rysunków oddziałał silnie na rozwój moder­nistycznej ornamentyki i grafiki książkowej.

Galeria obrazów artysty

[View with PicLens]

12►