ur. 1858 w Arco pod Trente, zm. 1899 w Schafbergu k. St. Moritz. Malarz włoski. Studiował w mediolańskiej Brerze. Związał się z kręgiem bohemy. Szukając kontaktu z naturą malował głównie pejzaże alpejskie i nastrojowe pejzaże wiejskie. Był czołowym przedstawicielem neoimpresjonizmu wło­skiego. Techniką zbliżoną do dywizjonizmu malował kompozycje o jasnym, świetlistym kolorycie. Po 1890 w twórczości Segantiniego występują tendencje symbolistyczne (Anioł życia 1894, Miłość jako źródło życia 1896, tryptyk Narodziny – Życie – Śmierć 1896-99).

ur. 1826 w Paryżu, zm. 1898 tamże. Francu­ski malarz i rysownik. Uczył się w Paryżu u Th. Chasseriau, który wywarł wpływ na jego twórczość. 1857-59 przebywał we Wło­szech. Jako profesor w Ecole des Beaux-Arts (1892-98) uczył m.in. przyszłych fowistów. Malował symbolistyczne kompozycje przesiąknięte atmosferą tajemniczości i fan­tastyki:

• Salome, Zjawa-obydwa ok. 1874–76,
• Kwiat mistyczny, Dalila – ok. 1880,
• Orfeusz nad grobem Eurydyki 1890.

Chęt­nie podejmował tematykę literacką, mitologiczną i panteistycznie religijną. Obfitość szczegółów, bogactwo kolorów, niesamo­wite światło potęgują nastrój niepokoju, przenikający jego kompozycje.

ur. 1829wSouthampton,zm. 1896 w Londy­nie. Angielski malarz i grafik. Studiował w Royal Academy of Arts w Londynie. Był jednym ze współzałożycieli bractwa preraf a-elitów (z W.H. Huntem i D.G. Rossettim). Malował kompozycje o tematyce religijnej (Chrystus w domu swoich Rodziców 1850, Dolina wiecznego odpoczynku 1858), pejza­że, portrety i dekoracje ścienne. Ilustrował książki.

MEHOFFER JÓZEF
ur. 1869 w Ropczycach (Małopolska), zm. 1946 w Krakowie. Jeden z czołowych mala­rzy Młodej Polski. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych (1887-89) pod kierun­kiem J. Matejki. Kontynuował studia w Wiedniu (1889-90) i w Paryżu (1891-96). Od 1900 wykładał w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Był jednym z założycieli towarzystwa „Sztuka” (1897) i członkiem Towarzystwa Polska Sztuka Stosowana. W latach 1896-1934 wykonał cykl 13 witraży do katedry Św. Mikołaja we Fryburgu, jedno z reprezentatywnych dzieł secesji. Zdobił polichromiami kościoły w Polsce (m.in. ka­tedrę na Wawelu, 1902-25). Malował kom­pozycje o charakterze symbolistycznym (Dziwny ogród 1902-03), wnętrza (Majowe słońce 1910), pejzaże a przede wszystkim portrety łączące cechy realistyczne z dekora­cyjnością. Soczystość barw łączy się w jego kompozycjach z zamiłowaniem do dekora­cyjnego linearyzmu, złoceń i ornamentów. Mehoffer wykonywał także dekoracje tea­tralne, projekty wnętrz i mebli, 2ajmował się grafiką użytkową.

ur. 1854 w Radomiu, zm. 1929 w Krakowie. Jeden z najwybitniejszych malarzy Młodej Polski. Studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u W. Łuszczkiewicza i J. Matejki (1873-76, 1877-78) i w paryskiej Ecole des Beaux-Arts (1876-77). Wiele pod­różował. Ostatecznie osiadł w Krakowie, gdzie należał do stowarzyszenia „Sztuka” i był profesorem Akademii. Od malarstwa realistycznego odszedł (1890) ku symboliz­mowi: rozjaśnił i ożywił paletę, a obrazy przepoił nastrojem nostalgii i smutku. Stwo­rzył indywidualny styl, wprowadzając w rea­listyczny pejzaż postaci fantastyczne – fau­ny, syreny, chimery, anioły. Głównymi te­matami jego dzieł było życie ludzkie i prze­znaczenie artysty (Introdukcja 1890, Melancholia 1890-94, W tumanie 1893-94, Thana-tos ok. 1898, Błędne koło 1895-97, Zatruta studnia – wiele wersji).

ur. 1857 w Lipsku, zm. 1920 w Grossjena k. Naumburga. Malarz, grafik i rzeźbiarz niemiecki. 1874-77 studiował w Karlsruhe, a następnie w Berlinie, Brukseli i Monachium. 1883-86 przebywał w Paryżu, 1888–93 w Rzymie, gdzie uległ wpływom A. Bocklina. Od 1893 osiadł w Niemczech. Malował obrazy o tematyce mitologicznej i religijnej

• Ukrzyżowanie 1890,
• Chrystus na Olimpie 1897).

W rzeźbie usiłował odnowić technikę plastyki wielobarwnej

• Beethoven 1899-1902,
• Richard Wagner 1912-13.

Tworzył wspaniałe cykle grafik (intermezza 1880-81, Dramaty 1883, Miłość 1887, O śmierci 11889, 0 śmierci I11898). Reprezentował symbolizm neoromantyczny.

[View with PicLens]

12►

ur. 1879 w Warszawie, zm. 1909 tamże. Malarz polski. 1903-04 studiował w krakow­skiej Akademii Sztuk Pięknych. Należał do stowarzyszenia „Sztuka”. Wystawiał w War­szawie i Krakowie. Stworzył wielkie 4 cykle tematyczne:

• Szkice tragiczne (1904),
• Mono-mania (1906),
• Cyrki (1905-07),
• Ceremonie (1908).

Poza cyklami powstała Krucjata dziecięca (1905). Pomysłową i literacko wrażliwą twórczość Wojtkiewicza cechowało łączenie sprzecznych elementów – tragizmu, liryki, groteski, humoru i patosu. Zamieszczał swoje rysunki w „Wędrowcu”, ,„Tygodniku Ilustrowanym” i  „Sfinksie”.

ur. 1849 w Gournay (Seine et Marne), zm. 1906 w Paryżu. Malarz francuski. W 1876 rozpoczął studia w Ecole des Beaux-Arts w Paryżu. Od ok. 1898 prowadził prywatną szkołę malarską Academie Carriere, której uczniami byli m.in. H. Matisse i A. Derain.

Podziwiał malarstwo Rubensa i Turnera. Obracał się w kręgu symbolistów, znał Gauguina. Malował głównie portrety i sceny figuralne (macierzyństwo) monochromaty­czne, miękko wtopione w tło, przepojone atmosferą romantycznej nastrojowości. Malarstwo Carrière ma charakter eklektyczny i spełniało wymogi oficjalnych salonów. Łączył cechy postimpresjonistycznego stylu i modernistycznej nastrojowości.

ur. 1827 w Bazylei, zm. 1901 w San Domeni-co di Fiesole. Malarz szwajcarski. 1841-47 studiował w Akademii w Dusseldorfie. Dzia­łał w. Niemczech, Szwajcarii, Włoszech. Po okresie nastrojowych pejzaży o przytłumio­nym kolorycie, po 1870 podejmuje tematykę mitologiczną i fantastyczną, nadając swym dziełom znaczenie symbolistyczne:

• {Wyspa umarłych 1880,
• Święty las 1882,
• Gra fal 1885,
• Vita somnium breve,
• Wojna – 1896

Malował także portrety (Autoportret ze śmiercią grającą na skrzypcach 1872) i kom­pozycje ścienne. Jego twórczość wywarła duży wpływ na rozwój symbolizmu. Malował głównie fantastyczne pejzaże przeniknięte niesamowitą senną atmosferą, często zaludnione przez przez mityczne stwory, nimfy, najady, trytony.

ur. 1872 w Brighton, zm. 1898 w Mentonie. Angielski rysownik i ilustrator. Był samou­kiem, którego rysunki cieszyły się sporą po­pularnością. Za radą E. Burne-Jonesa i Puvis de Chavannes’a wstąpił do Westminster School of Art, gdzie studiował krótko. Od 1894 był kierownikiem artystycznym ,,The Yellow Book”. Najważniejszymi jego pra­cami są cykle ilustracji do Morte d’Arthur T. Mallory’ego (1892), Salome O. Wilde’a (1893), Tales of Mister and Wonder E.A. Poego (1895), dzieł Flauberta, Balzaka, Prevosta i Arystofanesa. Wykonywał także pla­katy. Twórczość jego ulegała kolejno wpływom prerafaelitów, grafiki japońskiej i XVIII-wiecznej szkoły francuskiej, zapowiadając nową koncepcję rzeczywistości. Styl jego rysunków oddziałał silnie na rozwój moder­nistycznej ornamentyki i grafiki książkowej.

Galeria obrazów artysty

[View with PicLens]

12►