MUZY
Beata Beatrix,. Pośmiertne wyobrażenie żony malowane przez Rossettiego w latach 1864-1870 inspirowane jest Boską komedią Dantego 
Otoczona jaśniejącą aureolą Beatrycze o rysach Elisabeth Siddal zamiera w duchowej ekstazie, podczas gdy ognisty ptak-wysłannik śmierci-składa narkotyczny kwiat maku w jej otwarte dłonie. Słoneczny zegar wskazuje godzinę dziewiątą -porę, którą poeta mistycznie łączył z Beatrycze i z jej śmiercią. W tle sam Dante spoglądający na postać Miłości w czerwonej tunice. (Tate Gallery, Londyn). Muzą prerafaelitów była Lizzie Tiddal, z którą Rossetti ożenił się w roku 1860; zmarła dwa lata później wskutek przedawkowania narkotyków. Obraz ujawnia ideę kobiety, która oczarowała grupę. Beatrycze Dantego przeobrażona jest w bóstwo, symboliczną kobiecość uwielbianą za jej nieodparty urok. Ma wyraziste rysy, władcze brwi, dumnie uniesioną głowę i wyprostowaną sylwetkę. Są to też cechy Jane Burden, wspaniałej żony Morrisa, lub Georginy, pięknej małżonki Burne-Jonesa — kobiety te wywarły prawie hipnotyczny wpływ na malarską wrażliwość grupy. Jane Morris jako Prozerpina (frag.)
